Skip to content

echo tygodnia #10. da się z tego smucić

janusz_rudnickijanusz rudnicki. zdj. krzysztof dubiel

1. znacie sztukę czytania, w której ludzie skądinąd znani opowiadają o swoich księgozbiorach? janusz rudnicki (och, chciałoby się mieć pióro jak on świetne) wyznał tamże, iż istotną rolę w jego życiu odgrywają przewodniki po europejskich miastach. bo w każdym z nich ma dzieci, bez wyjątku: i w pradze, i w kędzierzynie-koźlu.

2. kontekst to być może ważny, bo podczas tegorocznych nowych horyzontów miałam przyjemność z januszem rudnickim rozmawiać. podszedł do mojego stanowiska pracy i zapytał, czy może naładować u mnie telefon (martwe sony w kolorze bordo). nie mógł.
rudnicki: czy to znaczy, że będę dzisiaj spał sam?
ja: nie wątpię, że jakoś pan sobie poradzi.
rudnicki uśmiecha się do mnie: właśnie próbuję.

3. krzysztofa krauze (oprócz mnie) kochała także jego niania. nie mając własnych potomków, przelała na niego miłości swej morze. gdy kilkadziesiąt lat później umierała, a obecny przy jej łożu krzysztof czytał książkę, poprosiła: zapalcie lampę, bo krzysiowi jest ciemno.

każdy chce być krzysiem, nikt nie chce być nianią.

4. jaś kapela o poezji: nie da się z tego żyć. ale da się z tego smucić.

Be First to Comment

Dodaj komentarz